|
||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||
| Metoda P.R.S. | ||||||||||||||||
| Wyjaśnienie definicji | ||||||||||||||||
|
W kontekście uwarunkowań działalności
planisty, urbanisty, architekta ujawnia się kilka kluczowych problemów.
Jednym z nich jest wskazywanie społecznościom lokalnym potrzeb i
wartości przestrzennych będących wartościami pozaekonomicznymi przez
pryzmat kryteriów zawodowych (architektoniczno-urbanistycznych). Innym
jest z kolei przełożenie języka planowania przestrzennego na język
zapisu planu w taki sposób, aby z jednej strony udostępnić organom
nadzorującym urządzanie przestrzeni mechanizmy sprawowania kontroli i
stanowienia ładu, z drugiej aby dotrzeć z przekazem merytorycznych
aspektów planu do szerokiego grona odbiorców. Metoda P.R.S. (P – projekt planu, R – referencje, S – seminaria) jest autorską próbą skonstruowania zestawu mechanizmów usprawniających i wzbogacających proces planistyczny. Jest wyrazem przekonania, że należy kontynuować próby integracji teorii planowania przestrzennego i jego praktyki, nawiązując w ten sposób do tradycji wyznaczanych przez Czarneckiego, Ostrowskiego czy Malisza, włączając również dorobek planistów zagranicznych. |
||||||||||||||||
| Cele metody | ||||||||||||||||
|
Opracowanie metody P.R.S. wynika z
poszukiwania remedium na jedynie literalne wypełnianie postulatów i
zapisów ustawy, nie dające należytej ochrony przestrzeni i nie
zapewniające przetrwania pierwiastkom tożsamości kulturowej i zachowania
walorów środowiska. Wady ujawnione w ramach realizacji zadań
zagospodarowania przestrzennego pokazują, że w przypadku rutynowego
wykonywania procedur zubożone zostają możliwości danego obszaru i w
konsekwencji (i długoletniej perspektywie) ograniczane i wyeksploatowane
są zasoby naturalne. Zadaniem mechanizmów realizowanych w ramach metody P.R.S. nie jest eliminacja wszystkich zagrożeń, opisanych czy nie wykazanych, lecz minimalizacja błędów zapisu i konkretyzacji myśli planistycznej w projekcie planu, rozbudowanie zadań planistycznych o działania aktywizujące społeczność lokalną, a także monitorowanie zasobów cywilizacyjnych i kulturowych oraz stworzenie mechanizmów referencyjnych odwoływania się do tych zasobów , a zatem przynajmniej częściowe zaradzenie istniejącym problemom. |
||||||||||||||||
| Struktura metody | ||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||
| Autorzy | ||||||||||||||||
|
Robert Barełkowski, dr inż. arch., PAN
Poznań, WOIA, SARP Katarzyna Barełkowska, mgr inż. arch., WOIA, SARP |
||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||
